ഫുട്ബോൾ ലോകകപ്പ്:
സ്റ്റേഡിയത്തിൽ കയറ്റില്ല ഇറാന്റെ പതാക നിരോധിച്ചു; തോക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ തോൽക്കാത്ത ഇറാൻ ജനതയുടെ ലോകകപ്പ് പോരാട്ടം

ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലെ വിഖ്യാതമായ സോഫി സ്റ്റേഡിയത്തിന് പുറത്ത് ജൂൺ മാസത്തെ കഠിനമായ വെയിൽ വീണുകിടക്കുമ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിന് യുദ്ധക്കളത്തിന്റെ ചൂടായിരുന്നു. ഫുട്ബോൾ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണവും രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ലോകകപ്പിനാണ് വടക്കേ അമേരിക്കൻ മണ്ണ് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. ജൂൺ 15-ന് ന്യൂസിലൻഡിനെതിരെ ഇറാൻ തങ്ങളുടെ ആദ്യ മത്സരത്തിന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു തൊണ്ണൂറ് മിനിറ്റ് നീളുന്ന കളി മാത്രമല്ലെന്ന് ലോകത്തിനറിയാം. കളിക്കളത്തിലെ പതിനൊന്ന് പേർ ലക്ഷക്കണക്കിന് വരുന്ന ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളുടെയും, അതേസമയം തങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്ന ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിഴലുകളുടെയും നടുവിലാണ് ബൂട്ട് കെട്ടുന്നത്. സ്റ്റേഡിയത്തിന് പുറത്ത് തടിച്ചുകൂടിയ ആയിരക്കണക്കിന് ഇറാനിയൻ പ്രവാസികളുടെ കൈകളിൽ വിപ്ലവത്തിന് മുൻപുള്ള, സിംഹത്തിന്റെയും സൂര്യന്റെയും ചിത്രം പതിപ്പിച്ച ഇറാൻ പതാകകൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫിഫയുടെ കടുത്ത വിലക്കുകളെയും സുരക്ഷാ ജീവനക്കാരുടെ കർശനമായ പരിശോധനകളെയും മറികടന്ന് തങ്ങളുടെ സ്വത്വവും പ്രതിഷേധവും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിളിച്ചോതാൻ അവർ ശ്രമിക്കുകയാണ്.

എന്നാൽ നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഫുട്ബോളിന്റെ പരമാധികാരികളായ ഫിഫ ഈ പതാകകളെ രാഷ്ട്രീയ ചിഹ്നമായി തരംതിരിച്ച് നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം രാജ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചരിത്രവും അടയാളങ്ങളും ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര കായിക മേളയിൽ നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ഇറാൻ ജനതയോട് ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു അനീതിയായി മാറുകയാണ്. ഫുട്ബോളിനെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്തുക എന്നത് കേൾക്കാൻ സുഖമുള്ള ഒരു മുദ്രാവാക്യമാണെങ്കിലും, ഇറാൻ ജനതയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ ചോരയും കണ്ണീരും കലർന്ന ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പന്തിന്റെ ചലനങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തുക അസാധ്യമാണ്. ലോസ് ഏഞ്ചൽസിന്റെ പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗത്തുള്ള വെസ്റ്റ്‌വുഡ് പ്രദേശം വളരെക്കാലമായി “ടെഹ്രാഞ്ചലെസ്” എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ഇറാന് പുറത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇറാനിയൻ വംശജർ ജീവിക്കുന്ന ഈ നഗരം ഇന്ന് കടുത്ത വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്.

ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ പതാക എന്നത് വെറുമൊരു തുണിക്കഷ്ണമല്ല, മറിച്ച് ആ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെയും പോരാട്ടങ്ങളുടെയും ആത്മാവാണ്. ഇറാൻ ജനത ഇന്ന് രണ്ട് പതാകകൾക്കിടയിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഒന്ന്, 1979-ലെ ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തിന് മുമ്പുള്ള, സിംഹത്തിന്റെയും സൂര്യന്റെയും ചിത്രം ആലേഖനം ചെയ്ത ചരിത്രപരമായ പതാക. മറ്റൊന്ന്, വിപ്ലവാനന്തരം നിലവിൽ വന്ന, നാല് ചന്ദ്രക്കലകളും ഒരു വാളും “അല്ലാഹു അക്ബർ” എന്ന അറബി അക്ഷരങ്ങളും അടങ്ങിയ നിലവിലെ ഔദ്യോഗിക പതാക. സ്റ്റേഡിയത്തിന് പുറത്ത് സിംഹത്തിന്റെ പതാകയുമേന്തി പ്രതിഷേധിക്കുന്ന അരീസോ റാഷിഡിയനെപ്പോലുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, നിലവിലെ പതാക ഇറാൻ ജനതയുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. “ഇത് ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്കിനെതിരായ ഞങ്ങളുടെ നിലപാടാണ്. ഇതാണ് ഇറാന്റെ യഥാർത്ഥ പതാക, ഞങ്ങളുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ അടയാളം,” റാഷിഡിയൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു. ഇറാൻ ഫുട്ബോൾ ഫെഡറേഷൻ തങ്ങളുടെ ഔദ്യോഗിക പതാകയെ ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് ടൂർണമെന്റിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനുള്ള കർശന നിബന്ധനയായി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഫിഫയാകട്ടെ, ആവിഷ്കാര സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്ന അമേരിക്കൻ മണ്ണിൽ വെച്ചുപോലും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഈ ഏകാധിപത്യ നിലപാടിന് കുടപിടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അമേരിക്കൻ ഭരണഘടനയുടെ ഒന്നാം ഭേദഗതി പൗരന്മാർക്ക് പൂർണ്ണമായ സംസാര സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുമ്പോൾ, സ്റ്റേഡിയത്തിനുള്ളിൽ തങ്ങളുടെ വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് ഇറാൻ ആരാധകരെ ഫിഫ വിലക്കുന്നത് തികച്ചും വിരോധാഭാസമാണ്. ആരാധകരുടെ ടിക്കറ്റുകൾ കൂട്ടത്തോടെ റദ്ദാക്കിയ ഫെഡറേഷന്റെ നടപടിയും, ടൂർണമെന്റിന്റെ സുതാര്യതയ്ക്ക് മേൽ നിഴൽ വീഴ്ത്തുന്ന സൊമാലിയൻ റഫറി ആർട്ടന്റെ വിസ വിലക്കുമെല്ലാം ഇറാനിയൻ ആരാധകർക്ക് ഈ ലോകകപ്പ് എത്രത്തോളം ദുരിതപൂർണ്ണമാക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവുകളാണ്.

ഈ ലോകകപ്പ് നടക്കുന്നത് തികച്ചും അസ്വാഭാവികവും ഭീതിജനകവുമായ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്. ഈ വർഷം ജനുവരിയിലും ഫെബ്രുവരിയിലും ഇറാനിൽ നടന്ന വമ്പിച്ച സർക്കാർ വിരുദ്ധ പ്രതിഷേധങ്ങളെ ഭരണകൂടം തോക്കുകൾ കൊണ്ടാണ് നേരിട്ടത്. സോഫി സ്റ്റേഡിയത്തിന് പുറത്ത് “ഫിഫയ്ക്ക് നാണക്കേട്” എന്ന പ്ലക്കാർഡുകളുമായി നിൽക്കുന്ന പ്രതിഷേധക്കാർ ലോകത്തോട് ചോദിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രം സ്വന്തം നാട്ടിൽ ജനങ്ങൾ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ, അതിനെയെല്ലാം മറച്ചുവെക്കാൻ കായികരംഗത്തെ ഒരു തിളങ്ങുന്ന ആഭരണമായി ഉപയോഗിക്കാൻ ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്കിനെ എങ്ങനെ അനുവദിക്കും? ഇറാനിലെ ജനങ്ങളോട് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഫുട്ബോൾ പ്രേമികൾ മുന്നോട്ട് വരണമെന്നാണ് പ്രതിഷേധക്കാരുടെ ആവശ്യം. കാരണം, കളി ജയിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം മനുഷ്യന്റെ ജീവനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഇറാൻ ഫുട്ബോൾ ടീം, അല്ലെങ്കിൽ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന ‘ടീം മെല്ലി’, എക്കാലത്തും ഇറാനിയൻ ജനതയുടെ അഭിമാനമായിരുന്നു. ഏഷ്യൻ ഫുട്ബോളിലെ വൻശക്തികളായ അവർക്ക് വേണ്ടി ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലിരുന്നും ഇറാനികൾ ആർത്തുവിളിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. ടീമിനെ സ്നേഹിക്കണോ അതോ ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളായി കണ്ട് വെറുക്കണോ എന്ന വലിയൊരു വൈകാരിക പ്രതിസന്ധിയിലാണ് ആരാധകർ. ബി.ബി.സിയോട് സംസാരിച്ച ടണ്ണാസ് പാർസി എന്ന പ്രവാസി മലയാളി മാധ്യമങ്ങളോട് വികാരാധീനനായി പറഞ്ഞത് ഇതാണ് “എനിക്ക് ടീമിനെയും ഭരണകൂടത്തെയും വേർതിരിച്ചു കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ അത് സാധ്യമല്ല. സ്വന്തം ജനതയ്ക്കെതിരെ പ്രകടനം നടത്തുക എന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല, കാരണം കളത്തിലിറങ്ങുന്നത് ഞങ്ങളുടെ കുട്ടികളാണ്. പക്ഷേ അവർ ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ചിഹ്നങ്ങളും ധരിച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അവരെ പൂർണ്ണമായി പിന്തുണയ്ക്കും?” കായികതാരങ്ങൾ കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഒരു വശത്ത് സ്വന്തം നാട്ടിലെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ കർശനമായ നിരീക്ഷണങ്ങളും ശിക്ഷാ നടപടികളും, മറുവശത്ത് തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ കടുത്ത പ്രതീക്ഷകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും. എങ്കിലും, അവർ ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്കിന്റെ ദേശീയഗാനവും പതാകയും പരസ്യമായി നിരസിക്കുന്ന ദിവസം മാത്രമേ അവർക്ക് ജനങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ പിന്തുണ ലഭിക്കൂ എന്ന കടുത്ത നിലപാടും പ്രവാസികൾക്കുണ്ട്.

ഇറാനിലെ നിലവിലെ ഭരണകൂടം തങ്ങളുടെ ആഭ്യന്തര ക്രൂരതകളെയും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങളെയും അന്താരാഷ്ട്ര സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ മറച്ചുവെക്കാൻ കായികരംഗത്തെ, പ്രത്യേകിച്ച് ഫുട്ബോളിനെ ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുകയാണെന്ന് പരക്കെ ആക്ഷേപമുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് ആധുനിക രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ‘സ്പോർട്സ്‌വാഷിംഗ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. ലോകകപ്പ് പോലെയുള്ള ഒരു മഹാമേളയിൽ ഇറാൻ ടീം മികച്ച പ്രകടനം നടത്തുമ്പോൾ, അത് ഇറാനിലെ ഭരണാധികാരികൾക്ക് തങ്ങളുടെ അന്താരാഷ്ട്ര നിയമസാധുത വർദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരമായി മാറുന്നു. ഇതിനെതിരെയാണ് ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലും സിയാറ്റിലിലും ഇറാൻ വംശജർ തെരുവിലിറങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. ഫുട്ബോൾ കളി നടക്കട്ടെ, എന്നാൽ അതിന് പിന്നിലെ ചോരക്കറകൾ ലോകം കാണാതെ പോകരുത് എന്ന് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദുർബലമായ വെടിനിർത്തലുകളും, അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലുമായി നിലനിൽക്കുന്ന കടുത്ത ശത്രുതയും ഇറാന്റെ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയത്തെ കൂടുതൽ പ്രക്ഷുബ്ധമാക്കുമ്പോൾ, ഈ ലോകകപ്പ് കേവലം കായികപ്രേമികൾക്കുള്ള വിരുന്നല്ല, മറിച്ച് ഭൂരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വലിയൊരു ചൂതുകളിക്കളമാണ്. പച്ച പുൽമൈതാനങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ യുദ്ധത്തിന്റെയും അടിച്ചമർത്തലിന്റെയും കരിനിഴൽ വീണുകിടക്കുകയാണ്.

വരും ദിവസങ്ങളിൽ ലോസ് ഏഞ്ചൽസിലും സിയാറ്റിലിലും പന്തുരുളും. സ്റ്റേഡിയങ്ങൾക്കകത്ത് ഫുട്ബോളിന്റെ ആവേശകരമായ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മുഴങ്ങും. ഗോളുകൾ പിറക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ ആഹ്ലാദിക്കും. എന്നാൽ സോഫി സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ ആകാശത്തിന് മുകളിൽ ജനാധിപത്യത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഇറാൻ ജനതയുടെ വിലാപങ്ങൾ തങ്ങിനിൽക്കും. ഫിഫയ്ക്ക് പതാകകളെ നിരോധിക്കാം, ആളുകളുടെ കൈകളിലെ പ്ലക്കാർഡുകൾ പിടിച്ചെടുക്കാം, എന്നാൽ ഇറാനിലെ ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വരുന്ന ജനങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യദാഹത്തെയും അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തെയും അടിച്ചമർത്താൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. ഇറാൻ ടീമിലെ കളിക്കാർ ബൂട്ട് കെട്ടി ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവർ ഒരേസമയം തങ്ങളുടെ കരിയറിന് വേണ്ടിയും സ്വന്തം ജനതയുടെ അതിജീവനത്തിന് വേണ്ടിയുമാണ് പോരാടുന്നത്. ഈ ലോകകപ്പ് അവസാനിച്ചാലും, സ്റ്റേഡിയങ്ങളിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞാലും, ഇറാൻ ജനത തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പതാകയ്ക്ക് വേണ്ടിയും, ജനാധിപത്യമുള്ള ഒരു നാളേക്ക് വേണ്ടിയും നടത്തുന്ന പോരാട്ടം തുടരുക തന്നെ ചെയ്യും. ഫുട്ബോൾ ചരിത്രം ഈ ടൂർണമെന്റിനെ ഓർക്കുക കളിച്ച കളികളുടെ പേരിലല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് വേണ്ടി മൈതാനങ്ങളെ എങ്ങനെ പോരാട്ടവേദിയാക്കി മാറ്റി എന്നതിന്റെ പേരിലായിരിക്കും. ഇറാൻ ജനതയ്ക്ക് ഈ കഠിനമായ സമയത്ത് ലോകത്തിന്റെ പിന്തുണയും ഐക്യദാർഢ്യവും അർഹിക്കുന്നുണ്ട്